<>

. . .

دیگر سرم

روی سینه هیچ شعری

خوابش نمی برد . . .

آه

این آدمی چگونه جهان را به دوزخی

تبدیل می کند

از یاد می برم همه شعر های عالم را

واز گلویم آوایی

چون دود بر می آید .

+ نوشته شده در سه شنبه چهاردهم مهر 1388ساعت 23:40 توسط |